İnsan; mekanik bir aygıt değil, hisler ve duyulardan oluşan “duygusal bir varlık”tır. Bunu belki en güzel bize anlatan ise; Gustav Flaubert’tir. Doktorlara atfen söylemiş olduğu; “İnsan ruhunu bir bistüri ile bulamazsınız” lafı, belki de insanın olduğu her yere yazılması gereken […]
Hayat, sonsuza giden büyük bir tren yolculuğu gibidir. Bizim hayatımız da; bu trene binip sonunda indiğimiz bir yolculuktur. Bu yolculuğun tamamı hayatımız değildir aslında. Hayatımız, bu yolculuk sırasındaki anılarımızın toplamıdır.
“İşini çok iyi yapan bir insan” “Çok ahlaklı bir insan”, “Çok erdemli bir insan”, “Çok kanaatkar”… İçinde yaşadığımız dönem; her insanda olması gereken bu özellikleri, “ayrıcalık” haline getiriyor.
“Yaş” konusu ilginçtir. Çocukluğumuzda, büyüklerimize “ne zaman doğdunuz” diye sorduğumuzda, çoğunlukla savaştan önce ya da sonrasını ya da mevsimleri işaret ederlerdi. Net bir tarih pek yoktu. Dönem vardı. Gençlik yıllarımızda ise “yaş büyütme” lafını, çokça duyar olduk. Bir “Ülke efsanesi” […]
Aynanın karşısında saatlerce vakit geçirmek, Üstüne aldığın her bir giysiye tekrar tekrar bakmak, Olmadılar, neden olmuyorlar soruları… Sonra… Sanki beklenilen oymuş gibi, bir ses ya da başka bir işaret.
Eski zamanlardan bugüne gelen ve en çok kullanılan cümlelerinden biri; “Gün gelecek…..” biçiminde başlar. Geleceği, “gelmeyecek” bir durum ve dalga geçilecek bir alan olarak görmektir bu yaklaşım… O günün mantığıyla düşünce denilen şey; “eski zaman sandıklarının” eşyasıydı.
Özellikle 20.yy ikinci yarısı ile birlikte, neredeyse bütün hastalıkların ve kötülüklerin anası olarak “stres” gösterilmeye başlandı. İnsan davranışlarında bir olumsuzluk mu var, Toplumda bir kırılma mı yaşanıyor, Çocuk derslerinde başarısız mı? Cevap hazır; strestendir…
Savaş yılları, İngiltere Başbakanı Winston Churchill’in fotoğrafını, ünlü portre fotoğrafçısı Yousuf Karsh çekiyor. Dışarıda bombalar patlıyor ve Churchill’in yüzünde o meşhur “müstehzi” gülüşü ve ağzında purosu ile objektif karşısında…
